سي و سال بعد از گذشت انقلابي که همه نوع موسيقي را توقيف کرد، آيا تغييري در موسيقي ايران بوجود آمده است؟ سايمون بروتون از ايران درباره موسيقي با مجوز و موسيقي "زير زميني"، گزارش مي دهد. مجتمع ساختماني آبرومندي در غرب تهران که در لاي آن تابلو هاي پرتره آويخته شده بود، شبيه به جايي براي اجراي موزيک زير زميني نبود. داخل يمي از آپارتمان ها مارال، ۲۳ ساله، خواننده و نوازنده باس، با گروه " پلستيک ويو" تمرين مي کند. پتوي کلفتي دور درب اتاق کوچک تمرين آويخته اند تا صدا بيرون نرود و فضا را تنها يک لامپ کوچک و صفحه کامپيوتر روشن کرده است. مارال مي گويد:« آهنگ" لباس من بر تن ديگران" درباره عصبانيت از اين موضوع است که ديگران صاحب موقعيت هايي که از دست داده اي مي شوند». سعيد که نوازنده کيبورد گروه است، اين آهنگ را ساخته است و...

مارال ترانه را به انگليسي نوشته است، او مي گويد:« من ترجيح مي دهم به انگليسي بنويسم. به عقيده من زبان فارسي براي موسيقي راک مناسب نيست». او موسيقي اش را "راک الکترونيکي توهم زا" معرفي مي کند که با صداي خش دارد و بلند گيتار همراه مي مشود.آنها هزاران نفر از متقاضيانشان را انتخاب کرده اند ت در کنسرت راک آستين در تگزاس، در ماه مارس برايشان برنامه اجرا کنند، به همين دليل سخت مشغول تيرين هستند. در ترانه هاي مارال هيچ نشانه از مخالفت با حکومت يا از سياست وجود ندارد، اما در کشوري که زنان مجبورند موي خود را بپوشانند و اجازه ندارند بعنوان خواننده اصلي بخوانند، مقامات ايراني موسيقي او را محکوم کرده اند.او دو عضو ديگر گروهش بعد از اجراي موسيقي در فستيوال موسيقي بدون مجوز در يکي از پارک هاي تهران، مدتي زنداني شدند. مارال مي گويد: "براي اکثر مردم، موسيقي يک سرگرمي است، اما من راهي براي اجراي آن بدست آوردم. موسيقي زندگي من است".

نظر

نوشتن نظر

3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved."