شاید شما هم به موسیقی علاقه‌ داشته باشید، اما در حال حاضر آنطور که باید و شاید از موسیقی لذت نمی‌برید. پوشه‌های درهم و برهم، برنامه‌های پخش‌کننده نامناسب، هدفون درب داغان و فایل‌هایی که به فرمت‌های گوناگون وجود دارند و هنوز به خوبی تبدیل نشده‌اند. این‌ها تنها برخی از موارد آزاردهنده در حین گوش دادن موسیقی هستند. در این مقاله سعی کرده‌ایم راه‌کارهایی را برای ارتقای این مهم ارائه نماییم؛ با زومیت همراه باشید...

پست راک سبکی از موسیقی است که در آن سازهای معمول ِ سبک راک نقش اصلی را ایفا می‌‌کنند، اما ریتم‌ها، هارمونی‌ها و ملودی‌ها و آکردهایی که در پست راک نواخته می‌شوند به طور سنتی در راک یافت نمی‌شوند. موسیقی پست راک به طور معمول بدون کلام است. Don Caballero و Tortoise را از آغازگران این سبک ِ موسیقی می‌دانند؛ اگرچه استایل ِ کارشان تا حد زیادی از شمایل ِ کنونی پست راک به دور بود و شباهت عمده‌ی آنها به پست راک ِ امروز بیشتر در طرز بکار گیری درام و گیتار بود.  پست راک تقریبا از اواخر دهه‌ی ۸۰ میلادی شروع به کار کرد، اگرچه آثار پخته‌تر این سبک را در دهه‌ی ۹۰ می‌توانید مشاهده کنید. پست راک ریشه در موسیقی ایندی و امبینت دارد.  لفظ ِ Post-rock برای اولین بار در سال ۱۹۹۴ توسطSimon Reynolds و در هنگام مصاحبه با مجله‌ی Mojo درباره‌ی آلبومش Hex بکار گرفته شد. او این لفظ را در حالی به کار برد که قصد داشت موسیقی‌اش را “استفاده از ابزارهای راک برای تولید موسیقی‌ای غیر از راک” توصیف کند. حتما از همین ابتدا متوجه ِ روح ساختار شکن ِ موسیقی پست راک شده‌اید. پست راک سبکی درون گراست و به همین خاطر و همانطور که گفته شد بیشتر آهنگ های آن بدون کلام است چراکه موسیقی با کلام , ذهن انسان را به آن سمت که شعر میگوید میبرد ودر مقابل عدم استفاده از کلام به مخاطب آزادی هرگونه برداشت از موسیقی را میدهد. در اوایل دهه‌ی ۹۰ گروه Slint و کمی بعدتر Talk Talk تاثیرات قابل توجهی بر پست راک اعمال کردند. آلبوم Spiderland از Slint و آلبوم Laughing Stock از Talk Talk را تولدی برای پست راک می‌دانند...

موسیقی راک موسیقی است که با شفافیت خاصی آن چه در درون خالقش موج میزند را به مخاطبان منعکس میکند . در حال حاضر موسیقی راک یک زبان جهانی برای ابراز احساسات و تفکرات هنرمندان و شاید عده یا گروه خاصی از مردم به شمار میرود که اقوم و ملیت های مختلف با دخیل کردن گوشه هایی از فرهنگ خود در لحن آن ، بیانی متفاوت از آنچه پایه و اساس این سبک محسوب میشود را پدید آورده اند . ایران نیز از این موج پهناور موسیقی راک بی بهره نبوده و همواره این سبک مورد توجه نسل های مختلف آن واقع شده است . شاید نتوان تاریخ دقیقی برای فعالیت های هنرمندان مختلف در این سبک ، بعد از انقلاب ایران در نظر گرفت اما آنچه مشخص است این است که حتی انقلاب که پدیده ای عظیم و نادر در فرآیند های اجتماعی ، فرهنگی و سیاسی است هم نتوانست تاثیرات دوران طلایی راک را در دهه هفتاد میلادی در ایران از بین ببرد . آنچه بیش از هر چیز مد نظر این مقاله است ، تحلیل و بررسی واقع گرایانه نقاط کور موسیقی راک در ایران از ابتدای انقلاب ایران تا به امروز است . بعد از انقلاب در ایران تا به امروز موسیقی راک همواره با بحث ممنوعیت در شنیده شدن ، اجرا شدن و انتشار روبه رو بوده و این امر خود باعث عدم پیشرفت گروه ها و هنرمندان فعال در این سبک از ابعاد گوناگون است . عدم توانایی اجراهای زنده و دریافت بازخورد های مناسب از مخاطبان ، نداشتن تجربه اجرا در سالن های بزرگ کنسرت و همچنین استفاده از ابزار و وسایل حرفه ای بر روی صحنه ها و همچنین عدم محک خوردن توانمندی نوازنده ها و هنرمندان در اجرای زنده آثارشان شاید مهمترین چالش هایی است که این ممنوعیت تا به امروز برای موسیقی راک در ایران پدید آورده است . اما آیا تمامی مشکلات موسیقی راک در ایران به همین موضوع خلاصه میشود ؟ آیا به طور کلی پیشرفت این سبک در ایران قابل قبول بوده و آیا موسیقی راک ایران به استاندارد های دنیای وسیع این موسیقی نزدیک شده است ؟...

دیو ماستین در ۶ فوریه ۱۹۶۲ در منطقه‌ای در جنوب کالیفرنیا به دنیا آمد. پدرش معتاد به الکل و شخصی تندخو بود و مادرش اغلب اوقات دیو را به بستگان‌شان می‌سپرد تا از او مراقبت کنند. او بيشتر جوانی خود را با مادر و خواهرانش می گذراند در حالی كه به خاطر اجتناب از رابطه با پدرش مجبور بودند دائما نقل مكان كنند. ماستین از طریق خواهر بزرگترش با موسیقی آشنا شد. این آشنایی، اوائل در حد علاقه به خوانندگانی چون کت استیونس خلاصه می‌شد اما مدتی بعد و زمانی که به سن نوجوانی رسید به یک طرفدار سرسخت موسیقی متال تبدیل شد. ماستین هیچ‌گاه بابت اشتیاقش به این موسیقی تشویق نشد و غالبا به خاطر علاقه‌اش به هوی متال تحقیر می‌شد...